Chociaż wolałbym zobaczyć nieco bliższy mi pysk, każdego starego znajomego dobrze było widzieć. Całe szczęście nie miała rodziny, nie będę musiał informować jej o śmierci żadnego brata, siostry czy rodzica.
- Może ja pójdę pomóc Brooklyn…
- Do niczego się teraz nie przydasz. - Pokręciłem łbem. - Siedź na tyłku. - Podsunąłem jej miskę z wodą. Chciałem sam ją wypić, ale teraz akurat woda nie była naszym problemem. - Pij, oddychaj, przyprowadzą twoją… no ten - Nie byłem pewien relacji między nią a Senshi, a lepiej nic nie zakładać. Na szczęście niespecjalnie mnie słuchała, pijąc łapczywie.
- O jakiej wojnie mówicie? - zapytała w końcu.
- Wszystko w swoim czasie, skończ pić.
Możliwe, że powinienem sprowadzić kogoś innego, nie byłem najbardziej bezstronną osobą w tym konflikcie i sporą część ominąłem, siedząc we własnej komnacie i własnej głowie, ale Swallow patrzyła już na mnie wyczekująco.
- Najpierw, czy spotkałyście kogoś po drodze? - Nie mogłem dawać sobie nadziei, zduszałem ją w sobie.
- Nie, cały czas byłyśmy same. - Kiwnąłem łbem.
- Dobrze, to zgaduję, że zaczniemy od początku. Myślę, że problemy zaczęły się w listopadzie albo październiku, trudno mi określić. Sforzanie zaczęli mieć coraz… głośniejsze opinie na temat hierarchii. I owe opinie były raczej negatywne. Część uważała alfy za… niezupełnie dobrze wypełniające swoje obowiązki, inni sądzili, że to ja postępowałem nieodpowiednio, a jeszcze jedna grupa była przeciwnikiem hierarchii wszelakiej. Początkowo były to jedynie słowa, ale z czasem problem stał się nieco większy. Zaczęło się od Arthura, tak bym to określił. Zaginął pewnego dnia, nikt z nas do tej pory nie wie, co się z nim stało. Potem odszedł Cresc, Jay zginął, następnie Avalon… - Może robiłem to trochę za szybko, patrząc na jej szeroko otwarte oczy.
- Co?
- Tak wiem, rozumiem dezorientacje. Hierarchia była praktycznie w rozpadzie, nikt nie wie co się dzieje, przyszły oskarżenia, a potem zamieszki. Część w nich uczestniczyła, część zamknęła się w komnatach, ale tak naprawdę niewiele to zmieniło. Po trzech dniach zaczęła się wojna. Wilki zaatakowały z jednej strony, koty z drugiej i… nasza sfora sobie nie poradziła. Zebraliśmy się na granicy, czekaliśmy na niedobitków, a potem musieliśmy ruszyć dalej.
- Czy… - Samica zaczęła w końcu po chwili milczenia. - Czy dużo osób zginęło?
- Nie wiemy tego na pewno - odpowiedziałem, chociaż naprawdę chciałem powiedzieć tak. - Jest nas tutaj dwudziestka szóstka, licząc z tobą, prawie wszyscy byli wcześniej w sforze. Nie wiem czy jest tu jakiś twój znajomy.
- A co z Alic…
- Żadne szczeniaki z nami nie przyszły - warknąłem. - Z nauczycieli tylko mój ojciec i Miss Clarice, jeśli dobrze mi się wydaje.
- To dużo do przyswojenia - przyznała. Uśmiechnąłem się lekko, nie miałam w końcu nic złego na myśli, pytając.
- Mhm. Chodź, jak już tu jesteś, to zostało nam coś jeszcze z ostatniego posiłku. - Ruszyła za mną, gdy przechodziliśmy do krańca naszego obozu. Zostawialiśmy mięso skryte między korzeniami drzew, żeby nie zaczęło nam gnić na słońcu.
- Kto jest przywódcą? Nie widzę tu nikogo z rodu alf - zapytała, gdy już skończyła rozglądać się po leżących w około psach. Chyba nie znalazła nikogo istotnego.
- Emmm, tak, pewnie powinienem to trochę bardziej zaznaczyć - przyznałem, podając jej udko zająca, tylko trochę przez kogoś obgryzione. - Ja i Brooklyn jesteśmy. Alfy… no, nie znaleźliśmy nikogo z nich, więc jakoś tak, samo wyszło. Dobra, Swallow, jedz i powiedz mi, coście do cholery robiły przez te wszystkie miesiące. Brook przyprowadzi do ciebie Senshi. Macie cholernie dużo szczęścia, że na nas trafiłyście.
(Swallow?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz