Fauna niemagiczna

DRAPIEŻNIKI
NIEBEZPIECZNE:

Wilki Z rodziną najlepiej na obrazku. Relacje pomiędzy psami i wilkami są w większości napięte, pełne wypominania sobie dawnych krzywd oraz walk o terytoria i zwierzynę. Pomimo wielu podobieństw, a nawet istnienia mieszańców tych dwóch gatunków, dla własnego bezpieczeństwa lepiej jest, kiedy nasze drogi się nie krzyżują. Na szczęście na naszych terenach nie spotkaliśmy żadnych przedstawicieli tego gatunku. Jeszcze.

Niedźwiedzie Niech cię nie zwiedzie ich puchate futro oraz obłe kształty - to prawdziwa machina do zabijania, jeżeli tylko nie spodoba im się twoja obecność. Warto też pamiętać o zapadaniu przez nie w sen zimowy - i niewchodzeniu do sympatycznie wyglądającej gawry, aby nie zawadzić lokatorowi.

Orły Dane jest nam zobaczyć w okolicach kilka gatunków, w tym najczęściej orły przednie. Wiele psów uważa, że nie stanowią one dużego zagrożenia, dopóki nie zobaczą rozwartych szponów zbliżających się z prędkością, która sama w sobie jest w stanie zabić ofiarę. Niebezpieczne mogą okazać się jednak również na lądzie, gdyż jedno uderzenie skrzydłem lub dziobem jest w stanie okaleczyć nas do końca życia.  Do tej kategorii podliczamy również występujące na naszych terenach bieliki, pomimo przynależności do rodziny innej niż orły.

Rysie Mniej sympatyczne koty niż byśmy tego chcieli, jeszcze do tego znacznie większe. Dobrze się kamuflują, są w stanie zajść nas w nocy, a dodatkowo są bardziej wyspecjalizowane od nas w przemieszczaniu się po zaśnieżonym terenie. Mimo tego jednak zwykle nie stawiają na konfrontację i mamy szansę, że uda nam się wycofać.

Rosomaki Strzeż się przed wrogiem w postaci rosomaka! Może i nie wyglądają aż tak groźnie jak wcześniej wymienione tutaj istoty, jednak zasługują na miano niebezpiecznych zarówno ze względu na ich charakter jak i możliwości. Nie dość, że śmieją się w pysk zagrożeniu, będą wdawały się w walki na śmierć i życie o kawałek padliny, to jeszcze pochwalą się silnymi szczękami, jakie bez problemu skruszą ci kości.

MNIEJ NIEBEZPIECZNE:

Żbiki Patrząc na nie, może się wydawać, że pewien ryś zakochał się w kocie domowym i tak powstał ten gatunek. Zapewne obraziłyby się za to porównanie. Chociaż nie powalają wzrostem, to pozostają dzikimi samotnikami, które nie lubią, gdy psy plączą się po ich terenach. Charakterystyczna dla żbików jest pręga, ciągnąca się przez cały grzbiet i umięśnienie, którego mogą pozazdrościć kociaki domowe.

Jenoty Może się to wydać zabawne, jednak te stworzenia należą do psowatych. Nie poszły śladem za resztą swojej rodziny i zasypiają na zimę. Same z siebie nie mają wobec nas krwiożerczych popędów, jednak w razie zagrożenia albo zbytniego zbliżenia do ich młodych mogą dotkliwie poranić. Zwykle żyją w stałych parach.

Norki To nie tylko materiał na futro dla dwunogów. Te nie tylko są mniejsze od swoich hodowlanych kuzynów, to jeszcze pozostają całkiem sprawnymi mordercami małych stworzonek. Zobaczysz je co prawda tylko jeśli postanowisz pójść na wieczorny spacer nad zbiornik wodny, ale jesteś kurdupelkiem, to zaakceptuj inne kurdupelki i daj im polować.

Gronostaje  Przyjmuje się, że najgorszą rzeczą, jaką mogą nam zrobić jest dostanie się przez jakąś do naszych zapasów nocą. Niezbyt duże, ale za to waleczne zwierzęta, plątające się po lasach i starające się nie wchodzić nam w drogę. Kolor ich futra zmienia się wraz z porami roku - poczynając od brunatnej okrywy w ciepłe miesiące, po białą na czas śniegów.

Lisy Nasi sympatyczni krewni, którzy nawet i nie życzą nam śmierci, dopóki nie naruszymy ich przestrzeni. Chętnie wskazują nam drogę, która wyprowadza nas z ich terytoriów.  Żyją w małych grupach rodzinnych i zwykle nie mają w menu psiego mięsa. Bezpośrednia walka z nimi może okazać się niebezpieczna ze względu na ich fortele oraz choroby, jakimi możemy się zarazić. Z pewnym trudem, ale jesteśmy w stanie się mniej więcej porozumieć.

Sowy Stworzenie, które ma oczy nawet z tyłu głowy. Jest wiele gatunków tych drapieżników wokół. Zaczynając od puchaczy, po puszczyki, pójdźki, sóweczki czy uszatki. Ptaki nie stanowią specjalnego zagrożenia dla przeciętnego psa.  Czasem ma się wrażenie, że specjalnie przelatują bezszelestnie w okolicy nocą, aby zobaczyć naszą wystraszoną reakcję.

Sokoły Podobnie jak sów, jesteśmy w stanie zobaczyć różne gatunki tych ptaków. W tym najczęściej sokoły wędrowne oraz niewielkie pustułki.  To niezwykle szybkie ptaki drapieżne, ale są przy tym mniejsze od orłów, więc nie trzeba się ich specjalnie obawiać. Preferują łapanie w locie innych ptaków, chociaż mogą skusić się też na małe ssaki chodzące po ziemi.

Kuny To wszystkożercy, którzy przeżyją zarówno w mieście, wśród ludzi, jak i w dzikiej tundrze. Te stworzenia, nazywane również tumakami, trzymają się razem tylko przez okres wychowywania młodych, a później rozchodzą się ponownie, by wieść nocne życie w samotności. Zimą wzrasta ich agresja, wraz z brakiem pożywienia, ale wyrzucają ją na sobie nawzajem.

Borsuki Borsuki nie są atletami, raczej starają się unikać zagrożenia i nie wchodzić nikomu w drogę. Można, mało elegancko powiedzieć, że borsuk nie jest specjalnie zainteresowany światem wokół niego. Ma to swoje poczucie wyższości nad światem.  Jeżeli uda się borsuka zdenerwować, ma swoje kły, ma pazury i wole przetrwania. Lepiej spróbować upolować króliki.

Szopy Nie występują w okolicy naturalnie, zważając, że są to stworzenia żyjące na terenie Ameryki Południowej, jednak czasem możemy napotkać populacje powstałe z osobników wypuszczonych przez ludzi. Żyją samotnie albo łączą się w luźne grupy, zależnie od warunków.  Mogą być problematyczne ze względu na ich dużą nieprzewidywalność oraz wyjątkowo zwinne palce, którym jedyne, co brakuje do władzy nad światem, byłyby przeciwstawne kciuki.

OFIARY

TRUDNE

potrzeba więcej niż jednego, sporego psa do zabicia zdrowego zwierzęcia.

Sarny To nie są jelenie. Sarny są dużymi, smukłymi zwierzętami, które niestety nie mogą pochwalić się zbyt potężnymi rogami. Nie należy jednak ich lekceważyć - różki chociaż niewielkie, to jednak ostro zakończone, a porządne kopnięcie może połamać parę kości. Ich stada mogą mieć nawet do kilkudziesięciu osobników i są prowadzone przez doświadczoną samicę, ale na szczęście dla psów, w lato grupki stają się mniejsze, więc szansa na bycie skopanym jest mniejsza.

Jelenie Potężne ssaki, których samce mają wielkie poroża, które mogą pokonać każdego psa, niezależnie od tego, jak silny myśli, że jest - bezpośrednie spotkanie z porożem zakończy się źle. Największym podgatunkiem są jelenie szlachetne, które również możemy najczęściej spotkać. Te stworzenia trzymają się razem, co jeszcze dodatkowo utrudnia polowanie. Zaleca się nie ruszać na jelenie samotnie.

Łosie  Największe z przedstawionych na tej liście zwierząt. Olbrzymy, które mogą osiągać nawet ponad dwa metry w kłębie. Mimo swojego rozmiaru i niezgrabnego chodu, potrafią być zarówno szybkie i zwinne. Nie czują się zbyt dobrze w wysokich temperaturach, wtedy trzymają się blisko wody. Chociaż zdarza im się łączyć w grupy, więzi nie są zbyt mocne i zazwyczaj rozchodzą się one, gdy warunki się polepszą.

ŚREDNIE

 trzeba być sporym bądź silnym psem, by upolować zdrowe zwierzę.

Dziki Takie oto świnki, które zamieszkują lasy i powstają o nich całe wierszyki. Lepiej nie wchodzić wkurzonemu dzikowi w drogę, zwłaszcza, jeśli jest to samica z młodymi. Samą masą ciała przewyższają każdego psa, jakiego można sobie wyobrazić, a należy do tego dodać jeszcze siłę rozpędu. Odyńce zwykle trzymają się z dala od watahy loch, ale nie należy lekceważyć grupy zirytowanych sami, nawet jeśli nie mają kłów.

Bobry Ostre kły i zabójcza prędkość w wodzie już sprawiają, że upolowanie tego stworzenia będzie stanowić pewną trudność. Najbardziej znanym faktem jest to, że bobry budują tamy, które mogą rzeczywiście utrudniać życie. Na szczęście żyją w niewielkich grupach; partner, partnerka i maksymalnie dwa pokolenia dzieci, więc dużo terenów nie będzie zalane. U nas można spotkać ich niewielką kolonie w szerszych rejonach rzeki.

Kozice  Jak można się domyślić, kozice górskie da się znaleźć w górach. Jeżeli ktoś jest na tyle szalonym, by spróbować ścigać te stworzenia po niebezpiecznych terenach, z rozpadlinami i niestabilnym terenem. Raczej nie jest to zalecane, ale nikomu nie można zabronić zdobywania mięsa. Zwierzęta te są przyzwyczajone to życia w trudnych warunkach z niewielką ilością pożywienia, które jest na dodatek trudno dostępne. Nie straszna im zima i głód.

ŁATWE
jeżeli nie jesteś beznadziejny, upolujesz zdrowe zwierzę.

Wiewiórki Mali rudzielce, biegające po drzewach i chowające orzechy w ziemi, kto tego nie wie? Zamieszkują dziuple, czasami tylko łączą się w pary, ale jeśli znajdziesz jedną, nie licz, że większy posiłek czeka w okolicy - to głównie samotnicy. Wiewióreczka nie jest co prawda groźnym potworem, który komuś zrobi krzywdę, ale nadal trzeba się namęczyć, by ją dorwać.

Zające Podstawa diety każdego psa. Szybkie, zwinne, ale za to jakie smaczne. Żeby złapać zajączka trzeba mieć dobrze wyćwiczone nogi, bo one może i mnożą się jak szalone, to jednak populacja wcale nie chce się zmniejszyć, więc każdy będzie walczył o życie. Zające mają może słaby wzrok dla przedmiotów nieruchomych, ale jeżeli zobaczą nawet kątem oka ruch, możesz zacząć gonić.

Jeże Urocze stworzonka, których główną obroną są bardzo, bardzo liczne kolce na grzbiecie. Każdy, kto spróbuj ugryźć lub dotknąć łapą jeża poczuje, jak bardzo ostre są. Lepiej uważać, żeby nie wejść w niego, gdy kryje się w liściach i odpoczywa. Wychodzą na żer w nocy, a gdy poczują się zaniepokojone, zwijają się w kulkę i wtedy nie ma już gdzie nawet spróbować zaatakować, chociaż zdarzą się śmiałkowie, którzy i tak spróbują. Potem zwykle kończą z bolącym nosem.

Krety Małe stworzonka, które kryją się pod ziemią. Jeżeli uda ci się wykopać kreta z jamy, nie będzie już żadnego problemu z upolowaniem, te małe pazurki może i są mocne, ale jednak nie zrobią specjalnej krzywdy głodnemu psu. Problem jest właśnie taki, by dorwać kreta. Nad ziemią nie uda się znaleźć tego zwierzęcia przez większość czasu, więc czas przygotować się do kopania.

Lemingi Czy też jak je można nazwać, o ile biolodzy nie słyszą, dzikie chomiki. Małe, urocze kuleczki futra, które aż szkoda zjadać. Co ciekawe, te gryzonie nie zapadają w sen zimowy, co oznacza, że walczą o przeżycie przez cały rok. Co około trzy lata wzrasta ich populacja, by następnie opaść i koło się powtarza. Niegdyś istniały historie o tym, że lemingi skaczą z klifów, chcąc popełnić samobójstwo. Tak nie jest. Lemingi są po prostu głupie.

Kaczki Mają skrzydła. Latają. Pływają. Są potworami.